Misja Dworcowa ma na celu pomóc młodym kobietom znajdującym się w trudnych sytuacjach życiowych.

W ramach pomocy zapewnia całodobowy pobyt w Schronisku dając tym samym  dach nad głową, pomoc socjalną, pedagogiczną psychologiczną oraz  pomoc w rozpoczęciu przerwanej lub zaniechanej nauki.

Praca skupiona jest na towarzyszeniu młodym kobietom w drodze wychodzenia z traumatycznych doświadczeń i maksymalnego powikłania w świat prawidłowych relacji społecznych.

Dzisiejsze pokolenie ludzi młodych pozostawione jest samym sobie. Boryka się z problemami, którym trudno sprostać. Na wybrnięcie ze środowiska i relacji przemocowej konieczna jest jednak decyzja zmiany życia osoby pokrzywdzonej, zagubionej – młodej, która stoi na starcie swojego pokręconego życia. Młodym ludziom często brakuje fundamentu, jakim jest rodzina, z której można czerpać prawidłowe wzorce osobowe.

Podopiecznymi  Schroniska są kobiety w wieku od 18 do 35 roku życia oraz samotne matki z małymi dziećmi.  Większość z nich wychowywały się w rodzinach dysfunkcyjnych. Ich podstawowe elementarne potrzeby takie jak: miłość, akceptacja, zrozumienie są niezaspokojone. Posiadają objawy całkowitego lub częściowego odtrącenia, przemocy seksualnej, emocjonalnej, fizycznej i zaniedbania. Podopieczne w dużej części próbowały same sobie poradzić z problem i czasem poprzez ucieczkę nadużywały alkoholu czy narkotyków.

Wśród podopiecznych są i takie kilka, które poprzez doznawaną przemoc fizyczną i psychiczną w domu rodzinnym przebywały na ucieczce, przez kilka miesięcy zamieszkiwały jako bezdomne na dworcu PKP we Wrocławiu. Osoby te chociaż pozostawione same sobie nie potrafiły zaspokajać swoich elementarnych spraw i potrzeb np. (nie potrafi samodzielnie zarejestrować się w Urzędzie Pracy czy złożyć wniosek o Dowód osobisty).

Próbujemy w NASZYM DOMU  się stworzyć zalążek ciepła domu rodzinnego, w którym każdy staje się kimś ważnym, indywidualnym niosącym w nasze małe środowisko ogrom bogactwa. Jedna od drugiej czerpie jakąś naukę tak, aby widzieć w sobie dobro i wartość godności człowieka. Staramy się umożliwiać kontakt podopiecznych z rodzinami zaprzyjaźnionymi, w których mogą One czerpać wzorce i uczyć się tego jak być: matką, córką, gospodynią, jak ugotować obiad, jak posprzątać, jak zadbać o siebie.

Pierwsze działania zmierzają w kierunku przyjęcia przez niewymagającej dobroci tzn. zrozumienia tego, że stawiane im wymagania mają na celu przygotowanie ich do późniejszych ról społecznych.

Często trzeba uczyć je dobrego dotyku, zwykłego przytulenia, patrzenia na siebie jak na kobietę, która ma prawo do różnego rodzaju zachcianek. Podopieczne w kontaktach międzyludzkich przejawiają bardzo wielką nieufność. Są niezdolne do powiedzenia „nie”, budowania granic.

Podstawowe czynności życia codziennego na początku sprawiają wiele trudności. Uczymy samodzielnego gospodarzenia niewielkimi środkami finansowymi oraz w zawiązku z powyższym oszczędnego trybu życia (wody, energii).

Nasz podopieczne nabywają umiejętności co do samodzielnie załatwianych niezbędnych spraw urzędowych, kierując się wskazówkami pracowników ośrodka. Po ukończeniu terapii prowadzonej na terenie ośrodka i osiągnięciu niezbędnych kwalifikacji do podjęcia pracy,  rozpoczynają poszukiwania mieszkań na czas próbny i rozpoczynają samodzielne życie będąc z nami w bliskim kontakcie na zasadzie wsparcia.

W ramach prowadzonej działalności realizujemy zadanie publiczne  pod tytułem prowadzenie schroniska dla 15 bezdomnych kobiet w tym kobiet z dziećmi- Kudłate Anioły współfinansowane ze środków Gminy Wrocław.